Respect en dankbaarheid voor jezelf

Respect en dankbaarheid voor de plek, plaats en voor de tijd heb ik de vorige keren voor mijzelf nader bekeken. Ik kwam er op die manier achter wat ze voor mij betekenen en hoe ze steeds maar weer toepasbaar zijn. Niet alleen op de yogamat, maar ook zeker van de yogamat. De wereld is immers een grote yogamat!

De derde intentie staat als volgt beschreven in het boek van Skadi van Paaschen:
"Jezelf - voor wie jij bent, in alles. Je blijft bij jezelf en verdwaalt niet in je emoties."

Typisch dat ik hier ben blijven hangen... Het is maanden geleden dat ik een blog geschreven heb, gewoonweg omdat ik het zo moeilijk vond om respect en dankbaarheid te tonen voor mezelf. Want ondanks alle yoga en meditatie... houd ik echt van mezelf, zonder oordeel, met alles erop en eraan? Respecteer ik dat? Respecteer ik mijzelf? Ben ik dankbaar voor mijzelf? Lastig...

Maak het kleiner! Door het wat kleiner te maken en per moment te gaan kijken of ik respectvol en dankbaar naar mijzelf kan zijn, werd het ineens een stuk makkelijker. En ja... ik kan alleen maar JA zeggen, volledig JA zeggen tegen wie ik op dit moment ben. Goh, dat lucht op!

The Drama of the Gifted Child De laatste maanden ben ik flink aan het opruimen. Oude patronen komen een voor een voorbij en het lukt me niet meer alleen om hiermee om te leren gaan. Tijdens het verblijf in het strandhuisje van mijn oom en tante, las ik het boek 'The Drama of the Gifted Child.' Waarschijnlijk had ik het al eens gelezen of was ik er op zijn minst in begonnen want het kwam me allemaal wel heel bekend voor. Blijkbaar was dit het moment, want het raakte me dit keer diep en vanuit daar heb ik besloten begeleiding te vinden die op dit moment bij mij past.

Ondanks dat ik mij op dit moment misschien niet optimaal voel, probeer ik ook dit van mij te accepteren en te luisteren naar wat ik nodig heb. Het nader uitzoeken van deze intentie komt niet voor niets nu op mijn pad en ik heb het al proberen uit te stellen, maar ga er nu toch voor. Juist nu!

Ik hak de intentie in drie stukken:
Voor wie jij bent, in alles
Je blijft bij jezelf
Verdwaal niet in je emoties



Voor wie jij bent, in alles
Ja, ik ben dankbaar voor wie ik ben. Nu op dit moment. Ja, ik heb ook respect voor mijzelf. En toch zijn er nog zo enorm veel 'maren' die dit meteen voor mij tegenspreken. De laatste tijd ben ik in gevecht met mijzelf en ik weet dondersgoed dat het allemaal oude patronen zijn die naar boven komen en dat ik vanuit dat filter, dat kader reageer en doe zoals ik op dat moment. Alle opgekropte emoties proberen hun weg naar buiten te vinden en dat sta ik maar mondjesmaat toe. Het zijn emoties en ik heb de laatste tijd niet meer veel nodig om door het lint te gaan. Dat houd ik vooralsnog tegen, maar het slaat naar binnen en doet mij enorm veel zeer. De komende tijd zal ik mijn verstandigheid, vriendelijkheid en redelijkheid aan de kant zetten om mezelf meer ruimte te kunnen geven om te zijn en te stralen. Maar het is die donkere kant die ik zo moeilijk vind, terwijl het toch donker moet zijn om de sterren te zien schijnen.

Acceptatie is het codewoord en dan nog het liefst op een liefdevolle manier. Uit dankbaarheid en respect naar mezelf gaat het roer om en de rest volgt vanzelf. Ik ben te dankbaar voor dit leven en ik heb te veel respect voor mijzelf om dat niet te doen. Het is alles of niets!

Je blijft bij jezelf
Dat is zeker een aandachtspunt, misschien wel hét aandachtspunt. Ik heb enorm de neiging naar buiten te keren en bezig te gaan met alles en iedereen om mij heen. Als ik dat te lang doe, tegenwoordig houd ik dat nog geen dag vol, krijg ik vanzelf een signaal van mijn lichaam en word ik dus vanzelf teruggeroepen naar het hier en nu. Daar geef ik dan niet direct aan toe en dan heb ik in de avond een dramatische huilbui waarin ik, totaal overprikkeld, de hele wereld bijeen jank. Adem en lichaam zijn altijd in het hier en nu, het zijn mijn ankers en ze vertellen mij ook heel veel over hoe het met mij gaat. Dat geef ik ook altijd mee tijdens mijn yin lessen. Tja, het beste advies geef je weg.

Voor jezelf zorgen, op jezelf letten, iets voor jezelf doen, voor jezelf kiezen, bij jezelf blijven... het is niet egoistisch, het is noodzakelijk! Er is zo een negatieve beleving bij het woord egoistisch, dat ik bij voorkeur al afkeer krijg om goed voor mezelf te zorgen. Maar ik merk keer op keer hoe goed dat voelt en hoe mijn directe omgeving daar direct van mee geniet. Dat is me zo enorm veel waard dat ik steeds vaker vanuit mijn hart voor mezelf kies. Nou ja, dat probeer ik. Iedere keer is er weer eentje meer dan de vorige keer.

Verdwaal niet in je emoties
Mag je dan niet verdrietig zijn? Of heel vrolijk? Ja, tuurlijk wel! Het is de kunst er niet in door te slaan. Want zowel omhoog als omlaag uitslaan kost enorm veel energie. Dat merkte ik onlangs toen ik op de fiets naar een jarige vriendin ging en in de laatste bocht uitbundig 'Lang zal ze leven!' begon te zingen. Ik had er op dat moment enorme lol, maar ik had daarna echt even tijd en een paar glazen water nodig om terug te komen bij mijzelf. Als je stabiel blijft, een middenweg voor jezelf hebt gevonden, kun je veel meer aan. Merk op dat je enorm boos bent. Observeer het en probeer er niet op te reageren, het niet eens een naam te geven. Voel wat er gebeurt in je lichaam en met je ademhaling. Geloof me, ik vlieg de laatste tijd wat vaker uit de bocht. Ik voel dat het voor mij enorm oplucht en dat ik mijn lessen leer uit die ervaringen. Ik doe mijzelf en anderen er geen zeer mee (hoop ik, het is in ieder geval niet mijn intentie), ik onderzoek waar het vandaan komt en snap mijzelf daardoor steeds beter. Ik heb zo enorm de controle op mijn emoties gehad, dat ik het nu juist nodig heb om (gecontroleerd) door te slaan om zo mijn middenweg te vinden. Ik verdwaal niet, ik vind er juist mijn pad door.

Hoe nu verder?
De weg die ik bewandel is er eentje met hobbels en hindernissen. Ja, ik zie geregeld beren op de weg, maar in plaats van ze uit de weg te gaan, probeer ik ze aan te kijken en te knuffelen. In de hoop dat ze niet blijven terugkeren omdat die knuffels zo prettig zijn :)

Respect en dankbaarheid heb ik wel voor mijzelf. Het zit meer in de acceptatie van alles wat zich aandient. En hoe meer ik bij mijzelf blijf, hoe minder ik voor andere doe en hoe minder ik me met mijn omgeving bezighoudt, hoe sterker ik mij voel en hoe meer ik aan kan.

En ondanks dat ik al veel geleerd heb en veel weet, dat ik ook wel door heb hoe het ongeveer zit voor mij, vind ik het moeilijk omdat te voelen en om bij mijn gevoel te blijven. Uiteindelijk moet je alles zelf en alleen doen en ik kom nu op een punt dat ik voor mezelf kies en begeleid de volgende stappen ga zetten. Even een duwtje, een herinnering, een hand die mij energie geeft om weer verder te gaan. Ik moet het zelf doen en vraag daar nu zelf hulp bij. Uit respect en dankbaarheid voor mijzelf.

Je Eigen Wijze Weg
De cursus Je Eigen Wijze Weg helpt mij hier in het bijzonder bij. Afgelopen zondag was het de derde dag en heb ik mijzelf toegestaan mijzelf te mogen zijn. Via een verbonden ademhaling sessie is er heel veel woede, angst, boosheid, frustratie, verwarring uit mijn systeem gevlogen en dat lucht op! Waar ik de keer ervoor nog alles inhield, alles weer naar binnen sloeg en ik met veel ballast weer op pad ging, was ik dit keer ontzettend moe maar voelde ik dat ik niet meer alles hoefde mee te slepen. Het was moeheid van opluchting, van eindelijk ruimte voor mijzelf. Ik heb de uitnodiging van mijn buddy en de begeleider geaccepteerd. Ik heb mijzelf toegestaan te mogen zijn.

Respect en dankbaarheid voor de tijd

In mijn vorige blog vertelde ik dat ik tijdens mijn yin yoga teacher training bij De Nieuwe Yogaschool, les heb gehad van Skadi van Paaschen. Zij begint haar lessen met het zetten van een goede intentie door in gedachten langs vijf punten te gaan om je respect en dankbaarheid te tonen. Deze punten zijn terug te vinden in haar boek "Yin yoga geeft ruimte." De vorige keer ging ik in op 'de plek, de plaats' en dit keer ga ik in op wat de tweede intentie voor mij betekent.

"De tijd - ik heb de tijd genomen voor deze oefeningen, ik heb tijd voor mezelf, ik leef in dit moment, dus niet in het verleden en niet in de toekomst." 

Wat deze intentie voor mij inhoudt, kan ik het beste uitleggen aan de hand van hoe de afgelopen weken zijn verlopen. Kort door de bocht: snel. En dan nu de langere versie.


Alle goede dingen gaan snel

Het begon eind april. Mijn vriend besloot zijn huis te koop te zetten en dat is precies wat er op een dinsdagavond begin mei gebeurde. We waren nog maar net gewend aan het feit dat er een bord op het raam hing, toen mijn vriend het telefoontje ontving van de notaris met een bod dat boven verwachting was. Blijkbaar was het de bedoeling en goede dingen gaan snel, het is tijd voor iets anders en al wat we konden doen was meegaan op deze golf.


Een nieuwe tijd breekt aan
Omdat we een nieuw dak boven ons hoofd toch wel een prettig idee vonden, zijn we begin juli eens gaan kijken bij een aantal huisjes op de Veluwe. Of het nu toeval was of niet, het was net alsof de auto ons wilde vertellen waar we wel en niet moesten zijn. De auto sputterde tegen onderweg naar de eerste huisjes. Op weg naar het laatste huisje was er niets aan de hand. Om kort te gaan: dat laatste huisje is nu in het bezit van onze familie en is een fantastische plek midden in het bos.

Maar de auto bleef sputteren. Ergens in maart of april hadden we er al heel veel energie ingestopt en we hoopten daar de zomer mee door te kunnen komen. Niet dus. Omdat bij ons het vertrouwen weg was, en we om wat we doen een auto nodig hebben, namen we een grote beslissing. Als we dan toch geld gaan uitgeven aan een auto, waarom dan niet aan een camper? En zo geschiedde.
Even voor het tijdsbesef, tussen het huisjes kijken en de grote beslissing zat een dag of 4. En vanaf dat moment ging alles in een stroomversnelling...



Hoe graag wil je dit?
... tot ik besloot mij terug in te schrijven in Nederland om de camper op mijn naam te kunnen zetten. Daar wilde ik een briefadres voor aanvragen maar het zou sneller gaan om mij op een vast adres in te schrijven. Vanaf toen duurde en duurde het maar en ondervond ik heel veel tegenwerking van buitenaf, maar vooral bij mijzelf. Doordat ik niet bij mijzelf bleef en de gang van zaken niet accepteerde, heb ik heel veel weerstand ervaren. Ik was een gevecht begonnen tegen de maatschappij en dat heb ik afgerond met een brief. Hoe meer ik mij verzet, hoe meer pijn ik ervaar. Dat wil niet zeggen dat ik over me heen laat lopen, dat wil zeggen dat ik liever in oplossingen probeer mee te denken dan dat ik tegen het huidige moment in ga. Ik heb weer enorm veel geleerd van en over mijzelf, dat had ik blijkbaar nodig en ik ervaar er nu nog de uitwerking van. Fijn dat de tijd rijp was om die lessen te krijgen!


Keuze vanuit het hart
Er zijn sinds we ja hebben gezegd tegen de camper een periode van 3 weken verstreken. Al wat we hebben gedaan - ter manifestatie? - is het opschrijven van onze wensen, net voor we naar de garage gingen om naar campers te kijken. Meer niet. We zijn op de fiets gesprongen en daar stond ze dan. Tijd om na te denken, hadden we niet en hebben we ook niet genomen. Dat is maar goed ook! Op die manier zijn we enorm in het nu en ons hart trouw gebleven. De weerstand die ik ervoer, heb ik vooral zelf opgeroepen. Het was allemaal nodig, we zijn onze droom en doel trouw gebleven en nu staat er een camper voor de deur!

Wat ik nu nodig heb is binnen handbereik

Nu dat deze 3 weken achter de rug zijn, kijk ik er met veel plezier op terug, maar merk ik ook wat alle heftigheid met me doet. Ik ben redelijk labiel, heb niet veel nodig om van mijn stuk te raken en merk dat oud zeer, oude gedachten, oude patronen de kop opsteken. Ik neem de tijd voor wat zich aandient, luister ernaar en neem het serieus. Voor zo lang als dat het duurt, want het gaat vanzelf voorbij. Ik ben er voor dat kleine meisje in mij, alleen zo kan ze groeien. Hoe meer ik in het nu leef, hoe meer ik let op mijn ademhaling en mijn lichaam - die altijd in het nu zijn, hoe meer rust en geluk ik ervaar met al wat er is. Ik heb mijn verleden overleefd, ik weet niet wat de toekomst brengt, dus al wat ik kan doen is zijn in het nu. En nee, dat lukt me echt niet altijd, maar iedere keer dat het wel lukt, is er weer een.

Dankbaarheid en respect voor de tijd
Wat me nu echt kan helpen, is de tijd nemen voor mijn eigen oefening in meditatie en yin yoga. Eerlijk is eerlijk, het schiet er bij mij ook wel eens bij in en daar merk ik na een paar dagen het effect van. Laat ik er, juist nu ik me wat labieler voel, maar weer eens tijd voor nemen.
Ik ben er dankbaar voor dat al wat ik nu nodig heb heel dichtbij is en dat ik mijn lessen weer heb kregen op het moment dat het nodig was. Hoe meer ik in het nu ben, hoe meer rust, geluk en liefde ik ervaar. En dat is volgens mij precies wat er tegenwoordig, in deze tijd, nodig is.